ไปหาหมอ...
วันพุธ 22 ตุลาคม
วันนี้ฝนตกพรำ ๆ ตั้งแต่เช้า..
แม่มีนัดกับหมอตอนเก้าโมงครึ่ง..
กว่จะจัดการตัวเองและลูกเสร็จก็เกือบเก้าโมงแล้ว
เราออกกันไปด้วยสภาพแบบนี้...
ตินตินดูแบบว่าตื่นเต้น ๆ กับการนั่งรถเข็นที่มีพลาสติกกันฝนแบบนี้มาก
ตอนใส่เสื้อกันหนาวนี่ปล้ำกันกว่าจะสำเร็จ....
จันั่งรถก็กว่าจะได้.
แต่พอคลุมพลาสติกปั๊บ...เงียบ...
ทำหน้าเลิ่กลั่ก ๆ มองซ้ายทีขวาที.....
ของเล่นใหม่ ๆ ๆ
พอแม่โผล่เหน้าไปมองก็ยิ้มร่า....ชอบว่างั้นเถอะ....
แล้วเราสองคนก็เดินผ่าความหนาวเย็นไปคลีนิคกัน
ไปถึงคลีนิค..
เด็กไม่เยอะ...
คุณพยาบาลเห็นปุ๊ปก็ร้องทักเบนจามินก่อนเรยยยยยย
เข้าไปรอในห้อง...ตินตินก็สำรวจพื้นท้นที่...
ละขำมาก...ตินตินคลานออกมาตรงห้องรอตรวจ
มีเด็กคนนึงประมาณสองขวบ
ถือรถของเล่นอยู่สองคัน
ตินตินคลานอาด ๆ เข้าไปหาแบบร่าเริงมาก...คลานไปหัวเราะไป..
เด็กคนนั้นมองตินตินแบบจ้องเขม็ง..
แล้วไงคะ..
เด็กคนนั้นค่อย ๆ นั่งลง..
ปล่อยรถหนึ่งคันไสมาให้ตินตินโดยไม่ต้องร้องขอทันที..
โอ้โฮ..อ้ายหมา....นี่มันมาเฟียหรือเปล่าเนี่ยะ...
แค่่จ้องตา...ก็ได้ค่าคุ้มครองง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ...
ฮ่าๆๆๆๆๆ
แม่จับถอดเสื้อผ้าเพราะคิดว่าอาจจะต้องชั่งน้ำหนัก
เพราะเรามีวัคซีนที่ U6 ที่ถึงกำหนดตอนเก้าเดือนด้วย
ซึ่งคุณหมอกัลย์ที่บำรุงราษฏร์ก็บอกว่ารอได้จนเรากลับเมืองไทย
แต่แม่คุยกะหมอมาร์คุสแล้วบอกว่าเก้าเดือนตินตินยังเล็กเกินไป
เราจะให้ตอนสิบเอ็ดเดือน...
เอ่อ...สิบเอ็ดเดือนอิชั้นต้องบินกลับไทย...
หมอเลยมานั่งคำนวนวันให้ใหม่...
แล้วให้เราไปรับเข็มที่สองที่เมืองไทยเอา...
ดูประวัติเพิ่มเติมที่เราทำ U5 ที่บำรุงราษฏร์
หมอมาร์คุสบอกว่าดีมาก ๆ เลย แล้วก็เรคคอร์ทประวัติเพิ่มไว้
ส่วนเรื่องเป็นหวัดของลูกหมอก็จ่ายยามาสองตัว
เป็นยาน้ำลดน้ำมูกแล้วก็น้ำเกลือหยอดจมูกใช้แค่ตอนเย็น
เพราะตอนนอนจะได้หายใจสะดวก...
แต่กลางวันปล่อยให้น้ำมูกไหลไปเถอะ..ธรรมดาของเด็ก ๆ หมอว่างั้น
ค่ะ..หมอว่าไงแม่ว่าตาม....
เล่าให้หมอฟังว่าตินตินตกเตียงด้วยตอนอยู่ไทย
หมอก็บอกว่าต้องระวังนะ..
เด็กวัยนี้เป็นวัยอันตราย...
เป็นวัยที่ไม่รู้จักความกลัว...
อยากรู้อยากเห็นไปหมด....
ทำอะไรได้มากกว่าที่ผู้ใหญ่อย่างเราคิดได้...
จริงด้วย...วัยที่ไม่รู้จักความกลัว...
หมอมาร์คุสนั่งคีย์คอมพิวเตอร์อยู่..
ตินตินก็คลานเอามือไปจิ้ม ๆ รองเท้าหมอ...ตะกายขาหมอ
หมอต้องอุ้มเอามาโยน ๆ เล่นเสียงหัวเราดังเอิ๊กอ๊ากเชียว
ภาพนั้นน่ารักมาก..แต่ไม่กล้าขอถ่ายรูป...อาย...อิอิ
หมอถามถึงป่าป๊าด้วยว่าต้องอยู่ไทยอีกนานไหม..
ฝากความระลึกถึง...
สรุปว่าลืมชั่งน้ำหนักด้วย...ว๊า
แล้วก็แวะซุปเปอร์ก่อนกลับบ้านแป๊ปนึง
เจอคุณลุดวิกพอดี..
คุยกันนิดหน่อยสนุกสนานดี...
ส่วนตินตินก็หลับตามฟอร์ม..
เข็นรถกลับบ้านรู้สึกว่าเหนื่อยม๊ากกกกกกก.....
แต่เห็นลูกหลับสบายแล้วก็เออ....โอเค
ละลืมซื้อยาที่หมอจ่ายใบสั่งมาให้...ทั้ง ๆ ที่ร้านมันอยู่ข้างล่างคลีนิคแท้ ๆ
สะเหร่อจริง ๆ
ตอนเย็นโอม่าต้องขับรถออกมาเอายาให้หลานรัก
Comments
แอบตามมาดูรูปจากไดคลับค่ะ ^^