วันอังคาร 16 sep 2008
วันนี้ออกไปรับพาสปอร์ตเล่มใหม่
แล้วก็เลยไปเอ็มโพเรียม..นัดกะน้องปุ้ยและน้องแนนสาวมัลดีฟไว้
ก็ไปเดินเล่นรอน้อง ๆ ก่อนแถว ๆ ชั้นเด็กตามฟอร์ม
น้องปุ้ยมาก่อนแล้วแนนก็ตามมาติด ๆ เลย...
ขึ้นไปหาที่นั่งเม้าท์กันพอหอมปากหอมคอ...
คัพเค้กไม่อร่อยเลย...น้าตาดีอย่างเดียวแพงอีกต่างหาก..
แนนไปซื้อชาเขียวปั่นมาจากสตาร์บั๊ค
แล้วเอ๊ะ..ทำไมเราไม่นั่งที่สตาร์บั๊คแต่แรกฟ่ะ - -"
กินมัฟฟิ่นที่สตาร์บั๊คอาจจะอร่อยกว่า...
ทั้งแนนและปุ้ยมีของฝากมาให้ตินตินเยอะมาก ๆ ขอบคุณจากใจจริง ๆ
ไม่อยากให้สิ้นเปลืองต้องมีของฝากมาให้เลย
เพราะแค่มาเจอกันก็ปลื้มใจแล้ว..
คนเราหากไม่รักใคร่ชอบพอกัรคงไม่เสียเวลาดั้นด้นมาเจอกันจนได้หรอกนะ...
ขอบใจน้องทั้งสองอีกครั้งสำหรับมิตรภาพ
ตาอ้วนมารับตอนทุ่มนึง..
น้อง ๆ ก็ขอตัวแยกย้ายกันกลับ...
เราก็เลยขึ้นไปชั้นบนเพราะสามีชอบแวะไป TCDC
ทำตัวเด็กแนวมาก ๆ
ส่วนอิชั้นก็ชมนกชมไม้ไปตามเรื่อง...
แอบสอยตุ๊กตาหมาพี่โน้ตที่รักมาหนึ่งตัว..สีเหลืองอ๋อยถูกใจยิ่งนัก
ตุ๊กหมานี้มีที่มา...^^
แวะกินข้วที่ร้านภรณีเสียเลย...
ชอบร้านนี้มาก...กับข้าวอร่อย....คนไม่เยอะ..ร้านสบาย ๆ ดี
ข้าวผัดน้ำพริกตาแดงปลาสลิดอร่อยมาก...
ตาอ้วนได้กลิ่นก๊วยเตี๋ยวเรือคนข้าง ๆ
ทำท่าสูกกลิ่นเสียจนอิชั้นเกรงใจคนนั่งกิน.
ตาอ้วนสั่งแบบไม่ต้องคิด...เอาแบบคนนี้กิน - -"
แล้วก็สลัดไก่ทอด..เกาเหลา..อร่อยมาก ๆ
ตาอ้วนกินชามะนาวไปสี่แก้ว...พนักงานทำท่าว่าโอ้ววว...
คุยไปคุยมาพนักงานคนนี้ที่ชื่อไก่...บอกว่าจะซื้อชาตรามือมาให้ไปชงกินเองที่บ้าน
ให้มารับเวลามาเอ็มโพคราวหน้า..น่ารักไหม?
ตินตินไม่ยอมนั่งเฉย ๆ
เอาลงแล้วก็ดิ้นพราด ๆ ปล่อยลงที่พื้นแล้วนั่นแหละฮีถึงยิ้มแย้มแจ่มใส
ขากลับตินตินอาละวาดอีก...ไม่ยอมนั่งรถเข็นจะให้ตาอ้วนอุ้ม
ตาอ้วนขู่แบบกระซิบลูกว่า
if u dont stop to crying I will sale u to China.
แต่ลูกแค่มอง...แล้วก็ง๊องแงีงต่อ....
ตาอ้วนยังไม่ลดละ..ฮีกระซิบสำทับไปว่า
"รู้ไหม..ที่นั่นเขากินเด็ก..เบบี๋ ๆ แบบยูนี่ล่ะ!!!"
ลูกไม่เข้าใจ ๆ ๆ
แต่แม่นี่เดินขำหัวเราะกิ๊กกับวิธีของพ่อ...^^
ขากลับหลงทางตามเคย..
หลงตั้งแต่ก่อนออกจากห้างอีก..
ยามช่วยกันโบกรถใหญ่เราก็ขำเขาก็ขำ..
สุดท้ายออกมาพระรามสี่..แล้วก็หลง...ก็ยูเทิร์นพอเห็นป้ายว่าทางด่วนบางนาก็เลี้ยว
แล้วนึกว่าจะได้ขึ้นทางด่วน...เปล่า!!!
บรรยากาศฝนตกพรำ ๆ รถติด...
แต่โชคดีที่อารมณ์ดี..คุยกันรื่อยเปื่อย..
ตาอ้วนก็คุยอะไรตลก ๆ ดี...
ตินตินก็งอแง....ต้องเอามานั่งข้าง ๆ ป่าป๊า..
ตาอ้วนปลอบลูกว่า "โอ๋ ๆ ๆ อีกสองชั่วโมงก้ถึงบ้านแล้วถ้าเราเจอทางออก"
สรุปว่าวนมาออกไม่ได้ไกลเอ็มโพเรียมเท่าไหร่..
ทั้ง ๆ ที่อยู่บนรถกันเกือบชั่วโมง..
เห็นรถบรรทุกยามดึก....ภรรยาคนขับรถบรรทุกกับลูกเล็ก ๆ โผล่หน้ามาทางหน้าต่างรถ
ตาอ้วนมองแล้วบอก...นี่ไง..ชีวิตจริง!!!
เราอาจจะบอกว่าเศร้าจัง...สงสารจังเมื่อเห็นแววตานั้น...
แต่คิดอีกที..เรามีสิทธิ์อะไรไปสงสารเขา
รู้ได้อย่างไรว่าเขาน่าสงสาร....อย่าเอาความสุขของเราไปตัดสินคนอื่น
เด็กคนนั้นอาจจะตื่นเต้นทุกขณะที่ได้นั่งรถบรรทุกไปกับพ่อหลาย ๆ ที่
ในวัยนั้นคงยังไม่รู้จักความทุกข์อย่างอื่นมากนัก..นอกจากหิว...เมื่อยขบในบางครั้ง
คนเป็นเมียก็คงมีความสุขกว่าที่ได้ไปไหนไปกัน....นั่งคุยเป็นเพื่อนร่วมทาง
มากกว่าอยู่บ้านไปวัน ๆ นาน ๆ จะได้เห็นหน้าสามีที
ส่วนคนขับ....เขาอาจจะมีความฝันอยากท่องเที่ยวโดยไม่ต้องซื้อรถเองก็เป็นได้
ตาอ้วนดีใจ....พื้นห้องนั่งเล่นเสร็จแล้ว
ตาหอยทากส่งรูปมาให้ดู...สามีรีบอวดใหญ่
แล้วถามว่าชอบไม๊..ชอบหรือไม่ชอบก็ไม่รู้ตอบไม่ถูก
อีกอย่างมันก็เสร็จแล้ว...และตาอ้วนก็ภูมิใจนำเสนอมาก ๆ
สำหรับเรา....เค้าชอบเราก็แฮปปี้ด้วย..
ความสุขไม่ได้อยู่ที่พื้นไม้สักเท่าไหร่
