วันศุกร์ 24 ตุลาคม
ตอนสาย ๆ พอตินตินหลับแม่ก็ช่วยโอม่าเก็บของขึ้นไปไว้บนห้องใต้หลังคา
แล้วโอม่าก็บอกว่ามีกล่องของเล่นที่เก็บไว้ให้ตินตินอยู่บนนั้นด้วย
แม่ก็คิดว่าอะไร..พอเจอกล่อง..โอ้โฮ..
นี่ไม่ต้องซื้อของเล่นไปอีกนานเลยนะเนี่ยะ..ฮ่าๆๆๆๆ
ตอนบ่าย..ตาหอยทากมาขอใช้เนตอีกแล้ว...(วันที่สาม)
เลยปล่อยให้เค้าไปนั่งอยู่ในห้องครัวนั่นแหละ...
ตอนแรกเอะใจนิดหน่อยว่าทำไมไม่ได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้าน...ตาอ้วนมาบอกทีหลังว่าฮีมีกุญแจบ้าน
เพราะตอนทำพื้นตาอ้วนให้ไว้...
อิชั้นก็เกิดคิดขึ้นมาว่าพ้นเสร็จแต่ฮีก็ยังไม่คืนกุญแจนะ...
แถม...โดยมารยาทต่อให้ฮีมีกุญแจแต่ก็ควรจะกดกริ่งนะ...
และหากชั้นไม่ได้บินกลับมาเยอรมัน..
ตาหอยทากคงมาสร้างออฟฟิสที่บ้านชั้นไปแล้วแน่ๆ...เพราะแฟลตเราไม่เคยล๊อกกุญแจ
คิดได้ดังนั้นก็เตรียมวีนสามีตามเคย...
แล้วก็จะออกไปซุปเปอร์มาร์เก็ตกะโอม่า...ไปซื้อเครื่องดื่ม..ไปซื้อของกัน
เพราะวันเสาร์ป้าเวียร่าจะมาทานข้าวด้วย...
ตินตินไปด้วย...สนุกดี
ละตอนอยู่ในซุปเปอร์แม่ก็เห็นผช.คนนึงแบบว่าคุ้นหน้ามากกกก
ก็คิดใหญ่เลยว่ารู้จักเค้าหรือเคยเจอไหม..นึกไม่ออก
เพื่อนตาอ้วนหรือเปล่า...หรือเพื่อนไมเคิล..นึกไม่ออกเลย...
จนเดิน ๆ ไปละเห็นเค้าอุ้มเด็กเล็ก ๆ ผ่านมาอีกรอบนั่นแหละ..อ๋อออออออเลย
ตอนภรรยาเค้าคลอดเค้าอยู่ห้องเดียวกะเรา...คลอดหลังตินตินหนึ่งวันนั่นเอง..
กี้ดๆๆๆ แหม...เหมือนตินตินเจอโซลเมทเลย..ฮ่าๆๆๆ
พอเข็น ๆ รถไปก็เจอเค้ากะภรรยาด้วย....
ก็ทักกันว่าจำชั้นได้ไหม....ภาษาใบ้สุดริด
ยายลูกสาวน่ารักมากเลย...ตินตินก็มอง ๆ ๆ ปกติตินตินจะชอบไปคว้าเด็กคนอื่นก่อน
แต่เจอโซลเมทนี่ฮีมองนิ่ง ๆ ได้แต่ยิ้ม..ฟอร์มเยอะ
ส่วนยายหนูนี่โน้มตัลงมาจากพ่อเลย...มาดึงเสื้อตินติน...ฮ่าๆๆๆ
และแน่นอนว่าทุกคนก็ต้องทักว่าตินตินตัวโตมาก ๆ
ยิ่งเทียบกะยายหนูด้วยแล้ว...แต่ก็เออเค้าเด็กผู้หญิงนะ..
แต่ว่า...ตินตินดูเป็นเด็กสองขวบได้เลยล่ะเมื่อเทียบกัน...
จนมาม่ามาก็ค่อยคุยกันรู้เรื่อง(ยกเว้นชั้นคนเดียว..ฮ่าๆๆ)
วันเสาร์ 25 ตุลาคม
วันนี้โอป้าไม่ไปทำงาน...โอม่าอยู่กันครบ
สาย ๆ ลงไปตัดต้นไม้..ละก็โกยขยะแยกขยะทั้งหลายในโรงรถเพื่อเอาไปทิ้ง
ตินตินก็ลงไปช่วยเป็นกำลังใจนิดหน่อย..
ดูตื่นเต้นดีใจมาก ๆ เวลาได้ยินเสียงเครื่องตัดไฟฟ้าดังขึ้นทุกครั้ง
พอเห็นโอป้าทำท่าตัด ๆ ยิ่งหัวเราะเสียงดัง...
แม่ก็เลยเข็นพาตินตินไปเดินเล่นเสียหน่อย...
วันเสาร์เมืองก็เงียบเป็นปกติ...
**
เดี๋ยวมาอีดิทต่อ..แหะ แหะ
วันพุธ 22 ตุลาคม
วันนี้ฝนตกพรำ ๆ ตั้งแต่เช้า..
แม่มีนัดกับหมอตอนเก้าโมงครึ่ง..
กว่จะจัดการตัวเองและลูกเสร็จก็เกือบเก้าโมงแล้ว
เราออกกันไปด้วยสภาพแบบนี้...
ตินตินดูแบบว่าตื่นเต้น ๆ กับการนั่งรถเข็นที่มีพลาสติกกันฝนแบบนี้มาก
ตอนใส่เสื้อกันหนาวนี่ปล้ำกันกว่าจะสำเร็จ....
จันั่งรถก็กว่าจะได้.
แต่พอคลุมพลาสติกปั๊บ...เงียบ...
ทำหน้าเลิ่กลั่ก ๆ มองซ้ายทีขวาที.....
ของเล่นใหม่ ๆ ๆ
พอแม่โผล่เหน้าไปมองก็ยิ้มร่า....ชอบว่างั้นเถอะ....
แล้วเราสองคนก็เดินผ่าความหนาวเย็นไปคลีนิคกัน
ไปถึงคลีนิค..
เด็กไม่เยอะ...
คุณพยาบาลเห็นปุ๊ปก็ร้องทักเบนจามินก่อนเรยยยยยย
เข้าไปรอในห้อง...ตินตินก็สำรวจพื้นท้นที่...
ละขำมาก...ตินตินคลานออกมาตรงห้องรอตรวจ
มีเด็กคนนึงประมาณสองขวบ
ถือรถของเล่นอยู่สองคัน
ตินตินคลานอาด ๆ เข้าไปหาแบบร่าเริงมาก...คลานไปหัวเราะไป..
เด็กคนนั้นมองตินตินแบบจ้องเขม็ง..
แล้วไงคะ..
เด็กคนนั้นค่อย ๆ นั่งลง..
ปล่อยรถหนึ่งคันไสมาให้ตินตินโดยไม่ต้องร้องขอทันที..
โอ้โฮ..อ้ายหมา....นี่มันมาเฟียหรือเปล่าเนี่ยะ...
แค่่จ้องตา...ก็ได้ค่าคุ้มครองง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ...
ฮ่าๆๆๆๆๆ
แม่จับถอดเสื้อผ้าเพราะคิดว่าอาจจะต้องชั่งน้ำหนัก
เพราะเรามีวัคซีนที่ U6 ที่ถึงกำหนดตอนเก้าเดือนด้วย
ซึ่งคุณหมอกัลย์ที่บำรุงราษฏร์ก็บอกว่ารอได้จนเรากลับเมืองไทย
แต่แม่คุยกะหมอมาร์คุสแล้วบอกว่าเก้าเดือนตินตินยังเล็กเกินไป
เราจะให้ตอนสิบเอ็ดเดือน...
เอ่อ...สิบเอ็ดเดือนอิชั้นต้องบินกลับไทย...
หมอเลยมานั่งคำนวนวันให้ใหม่...
แล้วให้เราไปรับเข็มที่สองที่เมืองไทยเอา...
ดูประวัติเพิ่มเติมที่เราทำ U5 ที่บำรุงราษฏร์
หมอมาร์คุสบอกว่าดีมาก ๆ เลย แล้วก็เรคคอร์ทประวัติเพิ่มไว้
ส่วนเรื่องเป็นหวัดของลูกหมอก็จ่ายยามาสองตัว
เป็นยาน้ำลดน้ำมูกแล้วก็น้ำเกลือหยอดจมูกใช้แค่ตอนเย็น
เพราะตอนนอนจะได้หายใจสะดวก...
แต่กลางวันปล่อยให้น้ำมูกไหลไปเถอะ..ธรรมดาของเด็ก ๆ หมอว่างั้น
ค่ะ..หมอว่าไงแม่ว่าตาม....
เล่าให้หมอฟังว่าตินตินตกเตียงด้วยตอนอยู่ไทย
หมอก็บอกว่าต้องระวังนะ..
เด็กวัยนี้เป็นวัยอันตราย...
เป็นวัยที่ไม่รู้จักความกลัว...
อยากรู้อยากเห็นไปหมด....
ทำอะไรได้มากกว่าที่ผู้ใหญ่อย่างเราคิดได้...
จริงด้วย...วัยที่ไม่รู้จักความกลัว...
หมอมาร์คุสนั่งคีย์คอมพิวเตอร์อยู่..
ตินตินก็คลานเอามือไปจิ้ม ๆ รองเท้าหมอ...ตะกายขาหมอ
หมอต้องอุ้มเอามาโยน ๆ เล่นเสียงหัวเราดังเอิ๊กอ๊ากเชียว
ภาพนั้นน่ารักมาก..แต่ไม่กล้าขอถ่ายรูป...อาย...อิอิ
หมอถามถึงป่าป๊าด้วยว่าต้องอยู่ไทยอีกนานไหม..
ฝากความระลึกถึง...
สรุปว่าลืมชั่งน้ำหนักด้วย...ว๊า
แล้วก็แวะซุปเปอร์ก่อนกลับบ้านแป๊ปนึง
เจอคุณลุดวิกพอดี..
คุยกันนิดหน่อยสนุกสนานดี...
ส่วนตินตินก็หลับตามฟอร์ม..
เข็นรถกลับบ้านรู้สึกว่าเหนื่อยม๊ากกกกกกก.....
แต่เห็นลูกหลับสบายแล้วก็เออ....โอเค
ละลืมซื้อยาที่หมอจ่ายใบสั่งมาให้...ทั้ง ๆ ที่ร้านมันอยู่ข้างล่างคลีนิคแท้ ๆ
สะเหร่อจริง ๆ
ตอนเย็นโอม่าต้องขับรถออกมาเอายาให้หลานรัก
พอได้ออกนอกบ้านจริง ๆ ดันทำหน้าเครียด..
จริง ๆ รูปนี้คือรูปวันก่อนตอนไปซื้อเสื้อกันหนาวนั่นเอง..
อากาศไม่ร้อน...ไม่หนาว...สบาย ๆ
แถมขากลับต้องถอดเสื้อออกให้หนึ่งตัวด้วยเพราะเหงื่อชุ่มฉ่ำมาก ๆ
แวะให้อาหารเป็ดตามเคย...
ตินตินชอบดูน้ำไหล..
นั่งดูได้แบบนิ่ง ๆ เพลินเลย...ยิ่งมีเป็ดด้วยยิ่่งอยู่ได้นาน
ตอนเย็น ๆ โอม่ากับป้าบริทก็มานั่งจิบกาแฟกันเป็นปกติ
ตินตินก็แจมไปกะเค้าด้วย..
แจมขนมนั่นแหละทั้งแครกเกอร์และช็อคโกแลต..
สภาพก็เป็นอย่างที่เห็น..ฃเลอะทั้งคนทั้งโต๊ะ..
ละเลงอย่างเมามันส์....เอามือถู ๆ ๆโต๊ะให้มันเต็มไปด้วยช็อคโกแลต
โอม่าชอบอกชอบใจมาก ๆ บอกให้แม่รีบไปเอากล้องมาถ่ายรูปเร็ว ๆ
คุยอะไรกันผมคุยด้วยตลอด...
ใครมีเสียงก็จะโต้ตอบไปกะเค้าด้วย...
ลืมเขียนไปว่าพอวันที่สองที่มาถึงเยอรมันแล้ว
ตินตินก็ได้ฉายาทันทีว่าตัวตลกประจำบ้าน
เพราะฮีมีอะไรขำ ๆ อยู่เรื่อยแถมทำให้คนอื่นหัวเราะไปด้วย...
กระจกมันเย็นดีจังเลยครับ..
ตินตินเลยชอบเอาหน้าไปแนบ..ไปเป่าน้ำลายปู้ด ๆอยู่ประจำ
รูปนี้ตินตินก็ยังไล่จับแดดอยู่
ตั้งแต่ตอนอยู่บนเครื่องบิน....
มีช่องเล็ก ๆ ที่แดดจะส่องเข้ามาเป็นลำกระทบตรงที่เรานั่งพอดี...
แม่เอามือไปบังเหมือนจับแดดได้..
ตินตินก้สนใจเป็นอันมาก..เอามือไปบังบ้าง..
พยายามกำมือ..แต่พอแบแล้วมันไม่มี..ทำหลายครั้งมาก ๆ
พออยู่บ้านมีของเล่นที่สะท้อนแสง..เหมือนเราเอากระจกเล่นกับแสงสะท้อน
ตินตินก็สนุกกับการไล่จับแสงอันนั้นมาก ๆ เลย
วันจันทร์...
พาตินตินไปซื้อเสื้อกันหนาว
เดินดูหลาย ๆ ร้าน..เมืองเล็กๆ แบบนี้ก็พอมีที่ให้เดินช้อปเพลิน ๆ ดีนะ
แบบว่า. ร้านนึงไปอีกร้านนึงก็ต้องเดินผ่านปาร์คมั่งละ
เราก็เลยได้แวะให้อาหารเป็ดกันก่อน...
ผ่านบ้านคน...ผ่านลำธารเล็ก ๆ ..เพลินดี
แถมวันนี้อากาศดีมาก ๆ ด้วย...ไม่ร้อนไม่หนาว...สบาย ๆ อย่างที่พี่เบิร์ดว่าไว้เลย...
ส่วนอาการไข้ขึ้นของตินตินเมื่อคืนวันเสาร์..
ก็ดีขึ้นแล้ว..เหลือแต่น้ำมูกนี่ล่ะ...
กลายเป็นเด็กขี้มูกเกรอะกรัง...
มันน่าจับไปเป็นเด็กขายลูกโป่งตามสี่แยกจริง ๆ
เอาเรื่องเป็นไข้ก่อน..
คืนวันเสาร์ตินตินตัวร้อนจี๋....แม่เอาคูลเจลมาแปะก่อน
ละพอตีห้าก็ลงไปหาโอม่า....
ละมันแย่ตรงที่ดันเป็นวันอาทิตย์...โอม่าโอป้าต้องไปตลาดนัด
โอม่าโมโหตัวเองมาก ๆ ที่ดันไม่ได้อยู่บ้านทั้ง ๆ ที่หลานป่วย
เอาแต่ร้องไช้เซ่ ไช้เซ่...ตลอดเวลา....
โอป้าเขียนจดหมายไว้ให้แม่ลงไปหาป้าบริทตอนเจ็ดโมงเช้า
เพราะเมืองเราวันนี้ไม่มีหมอเด็ก..ต้องไป Augsburg
ละเจ็ดโมงตินตินก็หลับ..แม่เลยไม่ได้ลงไป
พร้อมกับความไม่รู้ว่าป้าบริทตามไปช่วยโอม่าที่ตลาดแล้ว
แกเลยต้องขับรถกลับมาบ้านเราอีกรอบ...
เพื่อมาวัดไข้ก่อน...ตอนนั้นวัดได้ 38.5
ถือว่าไม่น้อย....แต่ไม่อันตรายมาก...
พอดีแม่มียาลดไข้...ป้าบริทเลยบอกว่าเราลองให้ยาลดไข้ก่อน
ละอีกสักสองสามชม.หากวัดไข้อีกครั้งแล้วยังดูว่าสูงก็ไปหาหมอกัน
ละป้าบริทก็ต้องกลับมาเอากุญแจและอีกหลาย ๆ อย่างที่โอม่าลืมไว้ด้วย
ความที่แกตกใจและกังวลมากที่หลานป่วย ฮี่ ฮี่
หลังจากให้ยาไปสักพักตินตินก็หลับอีกรอบ...
ตื่นมาก็ไข้ลดแล้ว....แม่ก็ให้ยาไปอีกรอบ....จากนั้นฮีก็ซ่าส์ได้ตามปกติ...
อย่างที่บอกว่าวันนี้ยังเหลือแต่น้ำมูก..และไอมีเสมหะ..
เลยว่าจะไปหาหมอมาร์คุสกัน
เมื่อวานตอนลองเสื้อหนาวตลกดี...
ตินตินก็ฮิ๊ฮะอยากลงจากรถเข็นมากเพราะเบื่อที่แม่เอาแต่ช้อป
แม่ไม่สนใจเลยบีบน้ำตาเสียเลย...แน่ะ..
พอลงมาได้ก็ดีใจ..
ยิ่งมีเด็กผญ.อีกคนที่อยู่บนรถใกล้ ๆร้องไห้ขึ้นมาเพราะหาแม่ตัวเองไม่เจอ
คินตินหันไปหัวเราะเอิ๊กอ๊ากใส่น่าหมั่นไส้มาก ๆ
คนขายที่มาช่วยแม่ลองเสื้อก็หัวเราะใหญ่
ตะกี้ตัวเองยังร้องไห้ี้มูกโป่งอยู่เลยอ้ายหมาเอ๊ย...
คนขายถามว่าตินตินกี่เดือน..แม่บอกจะเก้าเดือนแล้ว...
เค้าร้องโอ้โฮ....ตัวใหญ่นะเนี่ยะ...เสื้อหนาวที่ซื้อก็ไซด์เด็กสองขวบเลยทีเดียว
คาดว่าปีหน้าจะยังคงได้ใช้อยู่...
แถมลองแล้วหล่อมั่ก ๆ ....
ส่วนราคาแพงใช้ได้....ซึ่งของถูก ๆ ก็มี....แต่คิดสะระตะแล้ว
ซื้อดี ๆ ไปเลยก็ไม่เสียหาย....ทั้งสวยและอุ่นถูกใจกันทุกฝ่าย
ตาอ้วนก็ชอบ...ทุกครั้งต่อ้วนจะย้ำบอกว่าของ ๆ ลูกให้ซื้อดี ๆ ไปเลย
แต่ไม่ใช่สักแต่ว่าซื้อของแพงนะ...
แต่หากคิดคำนวณคุณภาพกับราคาแล้วเหมาะสมก็ซื้อไปเถอะ
แต่ถ้าอะไรไม่จำเป็นจริง ๆ ก็ไม่ซื้อ...
อย่างของเล่น....ความคิดเห็นส่วนตัวนะ..
เด็กวัยตินตินไม่เล่นของเล่นสำหรับเด็กเท่าไหร่...
แป๊ป ๆ ก็เบื่อ....เด็ก ๆ หลาย ๆ คนก็แบบนี้....คือเราต้องเล่นกับเค้าด้วย
แต่พ่อแม่หลาย ๆ คนเข้าใจผิด..
คิดว่าซื้อของเล่นมาให้ลูกแล้วก็ปล่อยเค้าไว้กับของเล่นก็ได้
ซึ่งเค้าก็คงไม่เล่นคนเดียว...ไม่สนใจของเล่นเท่ากับโทรศัพท์ที่แม่ชอบใช้
รีโมทที่พ่อชอบถือ....คอมพิวเตอร์ที่ใคร ๆ ก็ชอบเล่น..หรืออะไรๆ ที่คนอื่นจับต้องกันบ่อย ๆ เค้าก็สนใจอันนั้นแหละ
ของเล่นกด ๆ แม่ว่าไม่ช่วยอะไรกับเด็กวัยนี้เท่าไหร่
แต่ของเล่นที่ตินตินชอบตอนนี้ก็พวกแก้วน้ำพลาสติก..ช้อนพลาสติก
ขวดน้ำผลไม้....กล่องสารพัดกล่อง...
เปิดตู้ปิดตู้....เปิดได้แล้วก็เริ่มโผล่หน้าเข้าไปดูว่ามีอะไรบ้าง
คิดว่าสเต็ปต่อไปคือ..เอาของในตู้ออกแล้วเอาตัวเองเข้าไปแทน
ยิ้มเก่งหัวเราะเก่ง...
โอป้าโอม่าหลงกันหัวปักหัวปำ....
ติดแม่มาก ๆ
ถ้าอยู่กันสองคนแม่หายไม่ได้....โวยวาย..ร้องหา...
เล่นอะไรอยู่เพลินๆ แต่ต้องมีแม่ใกล้ ๆ
ถ้าหันมาไม่เจอมีวีน...
แม่ไม่ได้ให้ตินตินนอนห้องเด็ก..เว้นแต่ตอนกลางวัน
เอาใส่เตียงเด็กไว้จะได้ไม่กังวลว่าจะหล่นจากเตียงตอนตื่นมาไม่เจอใคร..
ละแม่จะได้ทำนู่นทำนี่ได้ด้วย....
ตอนนอนถ้าตื่นมากลางดึก..ต้องมุด ๆ หาแม่
เมื่อคืนเอาหัวมาหนุนพุงแม่หลับต่อยันเช้า..
แม่ก็เมื่อยแต่ไม่กล้าขยับ...
ตาอ้วนโทรมา..
เปิดกล้องกัน..ตินตินก็ทำท่าจะมุดเข้าไปหาในจอให้ได้..
ตาอ้วนน้ำตาร่วงเผาะ....บอกคิดถึงลูก
กลับมาเดี๋ยวนี้ ๆ ๆ
แหม....นั่งเครื่องสิบชม.กับลูกนี่สนุกหรือไงยะ?
ก็งี้ล่ะนะ....อ้ายคนสั่งกะคนทำมันคนละเรื่องกันจริง ๆ
ถ้ามีโดเรม่อนคงดีเน๊อะ...ขอประตูไปที่ไหนก็ได้หน่อยคะ...
พูดถึงโดเรม่อน..
เวลาดูข่าวการเมือง...
อยากมีโดเรม่อน....จะเอาผ้าคลุมล่องหนมาใช้เข้าไปจับอีพวกแกนนำพธม.มัดรวมกัน
อยากเอาขนมอะไรนะ...ที่สารภาพความจริง
ให้มันกินทั้งฝ่ายรัฐบาล..ฝ่ายค้าน....พธม.
มันจะเอาชนะคะคานกันไปถึงไหน...
โลกที่มีแต่คนอยากให้คนอื่นคิดเหมือนตัวเองนี่อยู่ลำบากนะ...
อยากรู้เหมือนกันว่ามีใครฟ่ะที่มันคิดเหมือนกันทุกอย่าง..แม้แต่พธม.ด้วยกันเองก็เถอะ..
ขอให้สิ้นสุดโดยไว...
แค่นี้ก็พินาศไปกันไม่รู้เท่าไหร่...
แตกแยกกันไปหมด..เบื่อหน่าย...เสื่อมศรัทธา...
ไม่นึกเลยว่าจะเกิดขึ้นได้จริง ๆ ในยุคนี้....ในประเทศไทยของเรา
เออ..มีเรื่องเจ็บตัวของลูกอีกอัน..
เค้าเจ็บตัวได้ตลอด...
วันก่อนอารามดีใจตอนเล่น ๆ อยู่บนที่นอน..หันมาเห็นคอมที่โต๊ะหัวเตียง
ก็รีบคลานดุ๊ก ๆ มาโดยไว...
ละมันมีร่องระหว่างเตียงและโต๊ะด้วย....พี่แกก็เท้าแขนลงไป...
ยังผลให้หน้าฟาดโต๊ะเข้าดังปั่ก...
แม่ก็นึกว่าโดนหัว...เอามานั่งเป่านั่งปลอบกันใหญ่....
แต่พอสักพักใหญ่รอยเขียว ๆ มันดันขึ้นที่แก้ม.....
อ้ายที่เป่า ๆ ไปตะกี้หาใช่เป้าหมายไม่...ว๊า
สามวันแล้วแก้มสุดหล่อยังช้ำอยู่เลย...
แต่ดูเผิน ๆ แล้วเหมือนเด็กมอมแมมกินเลอะ ๆ แก้มยังไงไม่รู้
อิอิ
รักลูกจัง....
