วันจันทร์...
แม่จับลูกแต่งตัวให้อุ่นเต็มที่ก่อนออกจากบ้าน
วันจันทร์...
วันศุกร์ 24 ตุลาคม
วันพุธ 22 ตุลาคม
วันจันทร์...
]]>
วันอังคาร 16 sep 2008
วันนี้ออกไปรับพาสปอร์ตเล่มใหม่
แล้วก็เลยไปเอ็มโพเรียม..นัดกะน้องปุ้ยและน้องแนนสาวมัลดีฟไว้
ก็ไปเดินเล่นรอน้อง ๆ ก่อนแถว ๆ ชั้นเด็กตามฟอร์ม
น้องปุ้ยมาก่อนแล้วแนนก็ตามมาติด ๆ เลย...
ขึ้นไปหาที่นั่งเม้าท์กันพอหอมปากหอมคอ...
คัพเค้กไม่อร่อยเลย...น้าตาดีอย่างเดียวแพงอีกต่างหาก..
แนนไปซื้อชาเขียวปั่นมาจากสตาร์บั๊ค
แล้วเอ๊ะ..ทำไมเราไม่นั่งที่สตาร์บั๊คแต่แรกฟ่ะ - -"
กินมัฟฟิ่นที่สตาร์บั๊คอาจจะอร่อยกว่า...
ทั้งแนนและปุ้ยมีของฝากมาให้ตินตินเยอะมาก ๆ ขอบคุณจากใจจริง ๆ
ไม่อยากให้สิ้นเปลืองต้องมีของฝากมาให้เลย
เพราะแค่มาเจอกันก็ปลื้มใจแล้ว..
คนเราหากไม่รักใคร่ชอบพอกัรคงไม่เสียเวลาดั้นด้นมาเจอกันจนได้หรอกนะ...
ขอบใจน้องทั้งสองอีกครั้งสำหรับมิตรภาพ
ตาอ้วนมารับตอนทุ่มนึง..
น้อง ๆ ก็ขอตัวแยกย้ายกันกลับ...
เราก็เลยขึ้นไปชั้นบนเพราะสามีชอบแวะไป TCDC
ทำตัวเด็กแนวมาก ๆ
ส่วนอิชั้นก็ชมนกชมไม้ไปตามเรื่อง...
แอบสอยตุ๊กตาหมาพี่โน้ตที่รักมาหนึ่งตัว..สีเหลืองอ๋อยถูกใจยิ่งนัก
ตุ๊กหมานี้มีที่มา...^^
แวะกินข้วที่ร้านภรณีเสียเลย...
ชอบร้านนี้มาก...กับข้าวอร่อย....คนไม่เยอะ..ร้านสบาย ๆ ดี
ข้าวผัดน้ำพริกตาแดงปลาสลิดอร่อยมาก...
ตาอ้วนได้กลิ่นก๊วยเตี๋ยวเรือคนข้าง ๆ
ทำท่าสูกกลิ่นเสียจนอิชั้นเกรงใจคนนั่งกิน.
ตาอ้วนสั่งแบบไม่ต้องคิด...เอาแบบคนนี้กิน - -"
แล้วก็สลัดไก่ทอด..เกาเหลา..อร่อยมาก ๆ
ตาอ้วนกินชามะนาวไปสี่แก้ว...พนักงานทำท่าว่าโอ้ววว...
คุยไปคุยมาพนักงานคนนี้ที่ชื่อไก่...บอกว่าจะซื้อชาตรามือมาให้ไปชงกินเองที่บ้าน
ให้มารับเวลามาเอ็มโพคราวหน้า..น่ารักไหม?
ตินตินไม่ยอมนั่งเฉย ๆ
เอาลงแล้วก็ดิ้นพราด ๆ ปล่อยลงที่พื้นแล้วนั่นแหละฮีถึงยิ้มแย้มแจ่มใส
ขากลับตินตินอาละวาดอีก...ไม่ยอมนั่งรถเข็นจะให้ตาอ้วนอุ้ม
ตาอ้วนขู่แบบกระซิบลูกว่า
if u dont stop to crying I will sale u to China.
แต่ลูกแค่มอง...แล้วก็ง๊องแงีงต่อ....
ตาอ้วนยังไม่ลดละ..ฮีกระซิบสำทับไปว่า
"รู้ไหม..ที่นั่นเขากินเด็ก..เบบี๋ ๆ แบบยูนี่ล่ะ!!!"
ลูกไม่เข้าใจ ๆ ๆ
แต่แม่นี่เดินขำหัวเราะกิ๊กกับวิธีของพ่อ...^^
ขากลับหลงทางตามเคย..
หลงตั้งแต่ก่อนออกจากห้างอีก..
ยามช่วยกันโบกรถใหญ่เราก็ขำเขาก็ขำ..
สุดท้ายออกมาพระรามสี่..แล้วก็หลง...ก็ยูเทิร์นพอเห็นป้ายว่าทางด่วนบางนาก็เลี้ยว
แล้วนึกว่าจะได้ขึ้นทางด่วน...เปล่า!!!
บรรยากาศฝนตกพรำ ๆ รถติด...
แต่โชคดีที่อารมณ์ดี..คุยกันรื่อยเปื่อย..
ตาอ้วนก็คุยอะไรตลก ๆ ดี...
ตินตินก็งอแง....ต้องเอามานั่งข้าง ๆ ป่าป๊า..
ตาอ้วนปลอบลูกว่า "โอ๋ ๆ ๆ อีกสองชั่วโมงก้ถึงบ้านแล้วถ้าเราเจอทางออก"
สรุปว่าวนมาออกไม่ได้ไกลเอ็มโพเรียมเท่าไหร่..
ทั้ง ๆ ที่อยู่บนรถกันเกือบชั่วโมง..
เห็นรถบรรทุกยามดึก....ภรรยาคนขับรถบรรทุกกับลูกเล็ก ๆ โผล่หน้ามาทางหน้าต่างรถ
ตาอ้วนมองแล้วบอก...นี่ไง..ชีวิตจริง!!!
เราอาจจะบอกว่าเศร้าจัง...สงสารจังเมื่อเห็นแววตานั้น...
แต่คิดอีกที..เรามีสิทธิ์อะไรไปสงสารเขา
รู้ได้อย่างไรว่าเขาน่าสงสาร....อย่าเอาความสุขของเราไปตัดสินคนอื่น
เด็กคนนั้นอาจจะตื่นเต้นทุกขณะที่ได้นั่งรถบรรทุกไปกับพ่อหลาย ๆ ที่
ในวัยนั้นคงยังไม่รู้จักความทุกข์อย่างอื่นมากนัก..นอกจากหิว...เมื่อยขบในบางครั้ง
คนเป็นเมียก็คงมีความสุขกว่าที่ได้ไปไหนไปกัน....นั่งคุยเป็นเพื่อนร่วมทาง
มากกว่าอยู่บ้านไปวัน ๆ นาน ๆ จะได้เห็นหน้าสามีที
ส่วนคนขับ....เขาอาจจะมีความฝันอยากท่องเที่ยวโดยไม่ต้องซื้อรถเองก็เป็นได้
ตาอ้วนดีใจ....พื้นห้องนั่งเล่นเสร็จแล้ว
ตาหอยทากส่งรูปมาให้ดู...สามีรีบอวดใหญ่
แล้วถามว่าชอบไม๊..ชอบหรือไม่ชอบก็ไม่รู้ตอบไม่ถูก
อีกอย่างมันก็เสร็จแล้ว...และตาอ้วนก็ภูมิใจนำเสนอมาก ๆ
สำหรับเรา....เค้าชอบเราก็แฮปปี้ด้วย..
ความสุขไม่ได้อยู่ที่พื้นไม้สักเท่าไหร่
เพิ่งจะกลับเข้าสู่โลกอินเตอร์เนตในแบบสภาวะปกติ
หลังจากต้องตกระกำลำบากทนใช้คอมสามีมาทั้งอาทิตย์
จะอัพอะไรดี..- -"
ตั้งตัวไม่ทัน..อิอิ
วันจันทร์ที่ฝนทำท่าจะตกมิตกแหล่ทั้งวัน..
ไม่รู้จะตกหรือไม่ตก....เลยไม่ต้องออกไปไหนกัน.
เดินชนกระจกตรงระเบียงซักผ้า..เจ็บมากกกกก
ถึงขั้นหัวโนกันเลยทีเดียว
วันอาทิตย์...
กลับมาถึงบ้าน.กว่าจะเสร็จภาระกิจทั้งหลายทั้งปวง
กว่าลูกชายจะยอมหลับ...
กว่าจะจัดการนูน นี่ นั่นเสร็จ..
แทบจะสลบจริง ๆ เหนื่อยม๊ากกกกกกกกกกกกก
เฮ้อ...
เพราะตาอ้วนไม่ต้องไปทำงาน..(ซึ่งจริง ๆ ต้องไป)
ทีแรกจะไปแค่บางปู....อยากหม่ำอาหารทะเล
แต่คิดว่าขับรถไปบางแสนน่าจะเวิร์คกว่า..
แต่ไป ๆ มา ๆ ก็เลยว่าไปพัทยามันซะเลย...
โทรถามพี่ตี๋ว่าร้านที่เราไปกินมัชื่อร้านอะไรนะ..แล้วเข้าตรงซอยไหน..
ซึ่ง....
ลุงก็ช่วยอิชั้นได้เยอะม๊ากกกกกกกกกกกก..
"จำไม่ได้ว่ะ...ชั้นแบบอาศัยคามเคยชินว่าเลี้ยวตรงนี้แต่ไม่เคยจำชือซอยว่ะ"
ขอบคุณมาก...!!
ยังดีที่จำได้ว่ามีเซเว่นปากซอย...และโรงเรียนอะไรสักอย่าง
กลับรถตรงไหน?..ไม่แน่ใจ...ขับไปเรื่อย ๆ ละกัน... - -"
ก็บอกตาอ้วนตามที่พี่ตี๋บอก....
โทรไปถามพี่จุ๋มด้วย..นี่ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ - -"
เพราะปกติเป็นทั้งพี่จุ๋มและชั้นเป็นแต่คนนั่งไง....ไม่เคยสนใจจำอะไรทั้งนั้น
พี่จุ๋มบอกว่าเลี้ยวตามที่พี่ตี๋บอกละกัน..ละก็ถามคนแถวนั้นเอา...
ค่ะ..แล้วแถวนั้นร้านอาหารซีฟู้ดทั้งนั้น...เรียงเป็นสิบ...
พี่จุ๋มบอก..เลาๆ ว่าร้านต๋อย ๆ อะไรสักอย่าง..กรี๊ดดดดดดดดดด
นึกสภาพว่าชั้นต้องจอดรถถามชาวบ้านว่าพี่คะร้านต๋อย ๆ อยู่ตรงไหนคะ?
โชคดีที่ตาอ้วนเห็นฝั่งตรงข้ามว่ามีเซเว่นปากซอย...
ละพอดีมีป้ายชื่อโรงเรียนอะไรด้วยนี่ละ
เลยกลับรถตรงนั้นเลย...เลี้ยวเข้าไปเลย..แล้วก็เจอจริง ๆ อิอิ
ตาอ้วนแบบว่าหิวมาก..เพราะไม่ได้กินข้าวเช้ามาด้วย..
สั่งต้มยำกุ้งก่อนเลย - -"
ละพออาหารเริ่มทะยอยมา..อลังการมาก...
ตาอ้วนบอกว่าไม่เหมือนกินกันสองคนเลยนะ..เหมือนน่าจะมากันสักเจ็ดคนมากกว่า
ตินตินก็นั่งชมทะเลไป..ลมทะเลพัดเย็นสบายมาก ๆ
เพราะร้านนี้เป็นร้านเดียวที่ยื่นลงไปในทะเล...
ละพี่ที่ร้านจำเราได้ด้วยล่ะ...ตอนนั้นที่มาละทำตุ๊กตาถักตกทะเล(เพราะมัวแต่ถ่ายรูป)
แล้วพี่เค้าก็อุตส่าห์ไปวานน้าชาวประมงแถวนั้นเก็บมาให้เราคืน...ฮาๆๆ
ตอนที่มาร้านนี้เราท้องได้เกือบ ๆ สองเดือนแล้ว...
พี่เค้ายังทักตินตินเลยว่าออกมาชมโลกแล้วเหรออออออ
ถ่ายรูปอาหารมาด้วนความปลืมใจและปลืมพุง.. ^^"
แต่ดันลืมถ่ายต้มยำกุ้ง -*-
ขากลับแวะเอ้าท์เลตดูเตียงให้ตินตินซะเลย
หลังจากที่ใช้ที่นอนเอื้ออาทรมานานในตอนกลางวัน...
กลางคืนก็นอนกะแม่....สวนพ่อนั้นอัปเปหิตัวเองไปนอนห้องเล็กนานแล้ว
แล้วก็แวะร้านเฟอร์นิเจอร์แอนทีคอีกตามเคย..
ฝนตั้งเค้าอีกแล้ว...เราก็เลยคิดว่ากลับกรุงเทพกันเลยดีกว่า
ขากลับตาอ้วนขับรถไปร้องเพลงโชว์ลูกไปตลอดทาง
หนวกหูมาก ๆ ...แต่ลูกหัวเราะร่าเริงเชียว^^
สักพักฝนก็เทลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา....กลับมาถึงบ้านจัดการกางเตียงใหม่
ตินตินก็ตื่นเต้นดี..ดูดี๊ด๊าสักพัก..
แต่เอาเข้าจริง ๆ ดึก ๆ ก็ยังขอนอนกะแม่ตามเคย...
ส่วนวันนี้...
แม่พาลงไปข้างล่างตอนบ่าย ๆ อากาศสบาย ๆ
ไม่มีแดด..ลมพัดเย็นสบาย...
ผ่านร้านทำผมก็ประหนึ่งเจอมิตรรักแฟนเพลง....คุณซูซี่เรียก ๆ ๆ ให้ตินตินเข้าไปนั่งเล่นในร้านหน่อย
ตินตินก็อืออา.ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะ... คนในร้านก็เอ็นดูกันใหญ่
แม่ก็หน้าบานตามฟอร์ม
โดยเฉพาะคุณซูซี่...แบบชมไม่ขาดปากว่าตินตินตาสวย..ปากสวย...
วันไหนไม่ลงมาสักทีเค้าอยากจะขึ้นไปตามบนห้องเลยเชียว..(ขนาดนั้น)
ละก็... กรี๊ดๆๆๆ
แม่เพิ่งเห็นแผลที่นิ้วก้อยเท้าของลูก...หัวใจจะวาย
เพราะแม่ไม่รู้ว่ามันเกิดตอนไหน..เกิดจากอะไร...
มาเห็นคือหนังถลอกออกมาแล้วน่ะสิ..พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าลูกโดนอะไร
แล้วแม่ก็คิดว่าแม่ก็ระวังตลอดด้วย T_T
ตาอ้วนกลับมาโวยวายแน่ ๆ - -"
ละก็...ไปนั่งชิงช้าเล่น....
นี่หนที่สองแล้ว..แม่อุ้มตินตินละก็แกว่งชิงช้าเบา ๆ
ตินตินชอบมาก..หัวเราะร่าเลย...แถมขอเอามือจับชิงช้าหน่อย ๆ ๆ
บ่าย ๆ ขึ้นมาแม่เลยบดอโวคาโด้ให้ครึ่งลูก...ตามด้วยนมแม่สองสามปื้ดผสมเพื่อความกลมกล่อม
ตินตินก็ดูจะชอบใจดี....แต่กินไม่หมดหรอก...
แม่ก็ป้อนไปด้วยแสดงรีวิวประกอบเพลงไปด้วย
เหนือยมากกว่าจะป้อนลูกอิ่มเนี่ยะ !! ใช้พลังงานเยอะจริง ๆ นะแม่นะ
แล้วบ่าย ๆ ฝนก็ตกแบบไม่ลืมหูลืมตาเชนเคย..
พักนี้เค้าว่ามีพายุอะไรสักอย่าง..แม่ไม่สู้จำ..
รู้แต่ว่าฝนตกหนักทุก ๆ วัน..ลมก็แรง...
เวลามองออกไปนอกระเบียงแล้วมองเห็นแต่สีขาวมัว ๆ
อัพไดวันเก่า ๆ เอาไว้..
เดี๋ยวค่อยทะยอยแปะเอา...อาทิตย์ที่แล้วไปกินข้าวเจอดาราสาวสวยด้วย ^^
ตินตินเจอไม่เท่าไหร่หรอกเพราะสำรับลูกแม่ย่อมสวยที่สุด..แต่พ่อตินตินสิฮ่ะ...O_0"
ละก็ไปหาหมอเด็ก....คุณหมอน่ารักมาก ๆ
ตินตินเพิ่มความซนขึ้นแต่ละวัน ๆ ขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ พักนี้...
นีขนาดยังคลานไม่ได้..
แต่ก็สามารถแว๊บไปอยู่ตรงนั้นตรงนี้ได้เพียงแค่แม่หันหลังเท่านั้น
ยังกะหายตัวได้แน่ะ...อิอิ
วันก่อนทำกับข้าวแล้วให้ตาอ้วนดูลูก..นี่ก็หันไปแว๊บเดียว
ลูกเกือบละมุดเข้าใต้โซฟาแล้ว(ดีที่มันแคบ)
ตาอ้วนบอกฮีไปได้ไง ๆ ๆ ๆ....
เออ..ขำตาอ้วน..
อยากกินเกี๊ยวห่อชีสอีก..
แต่แป้งเกี้ยวหมดแล้ว..ฮีบอกว่าขากลับจากทำงานจะแวะซื้อให้
ละอยากกินแบบใส่หมูด้วย....
เลยถามว่าซื้อถูกเหรอว่าต้องซื้ออะไรมั่งอ่ะ...
ฮีก็เอาโทรศัพท์ไปยื่นให้พี่สมลักษณ์..แอดมินบริษัทเสียเลย -*-
พี่สมลักษณ์เลยบอกว่าเดี๋ยวพาไปฟู้ดแลนด์เลยก็แล้วกัน...
ตาอ้วนบอกว่าดูสิ..ว่าไอฉลาดแค่ไหน -*-
ลองอัพที่นี่ดู...ยังงง ๆ อยู่เลย...
อีกหน่อยจะเริ่ดกว่านี้..
กิกิ